Wstęp. Choroby przenoszone przez kleszcze Ixodes ricinus charakteryzują się naturalną ogniskowością, celowe jest zatem badanie środowiskowych uwarunkowań transmisji patogenów wektorowanych przez te stawonogi.
Cel. Celem pracy było określenie stopnia zakażenia kleszczy bakteriami z rodzaju Bartonella spp., czynnika etiologicznego choroby kociego pazura, choroby Carriona i gorączki okopowej.
Materiały i metody. Przebadano 1182 kleszczy Ixodes ricinus zebranych na pięciu wybranych stanowiskach makroregionu lubelskiego (Zwierzyniec, Żyrzyn, Parczew, Włodawa, Dąbrowa). W celu wykrycia DNA Bartonella spp.zastosowano metodę łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR), a jako markera genetycznego użyto genu gltA kodującego syntezę cytrynianową.
Wyniki. Ogólny odsetek zakażeń Bartonella spp. w makroregionie lubelskim wyniósł 1,1%. Najwyższy odsetek zakażeń stwierdzono u kleszczy zebranych w Dąbrowie (3,4%) a znacznie niższy w Parczewie (0,9%). Na trzech pozostałych terenach badań (Zwierzyniec, Żyrzyn, Włodawa) nie stwierdzono obecności genu gltA w zebranych kleszczach. Podobny odsetek zakażeń stwierdzono u samców i samic (2,2% i 2,0%), natomiast nie wykryto genu Bartonella spp. wśród nimf.
Wnioski. Mimo niskiego odsetka zakażeń Bartonella spp. w województwie lubelskim (1,1%), nie można wykluczyć kleszczy Ixodes ricinus jako potencjalnego wektora tego patogenu, co może mieć znaczenie dla prawidłowej diagnostyki i profilaktyki chorób odkleszczowych.

Słowa kluczowe: Bartonella spp., Ixodes ricinus, kleszcze, ticks