Streszczenie

Wprowadzenie. Postępujące starzenie się społeczeństw stawia wyzwania przed zdrowiem publicznym. Wg prognoz demografi cznych w roku 2020 liczba osób w wieku 60 i więcej lat przekroczy 20% żyjących. Zjawisko to dotyczy też Polski. Coraz większa liczba osób wymaga wzmożonej opieki społecznej i medycznej. Istotne miejsce w opiece nad osobą starszą zajmować powinna kompetentna pielęgniarka, dostosowująca opiekę do indywidualnych potrzeb i aktualnej sytuacji.

Cel. Celem pracy jest określenie wiedzy pielęgniarek na temat starości, opieki nad pacjentem starszym oraz form wsparcia dla osób w wieku podeszłym.

Materiał i metody. Materiał empiryczny zebrano metodą sondażu diagnostycznego. Narzędziem był kwestionariusz ankiety anonimowej własnej konstrukcji, zawierającej 39 pytań.

Wyniki. Większość ankietowanych (68%) stwierdziła, że podstawową cechą starości jest postępujące ograniczenie samodzielności życiowej oraz spadek zdolności adaptacyjnych człowieka (63%). Prawie ¾ respondentów uważała, że cechą charakterystyczną wieku podeszłego jest wielochorobowość, a najczęstszymi problemami zdrowotnymi są choroby układu krążenia (78%) i choroby narządu ruchu (77%). Za najważniejsze problemy ludzi starych respondenci uważali samotność (90%) oraz poczucie nieprzydatności (80%). Według badanych (53%), świadczenia opieki zdrowotnej w ramach ubezpieczenia NFZ nie zaspokajają potrzeb pacjentów w wieku podeszłym.

Wnioski. Zakres wiedzy pielęgniarek na temat starości i procesu pielęgnowania pacjentów w podeszłym wieku jest niewystarczający. Opieka nad tą populacją nie jest sprawowana w oparciu o ocenę stanu sprawności i o indywidualny plan opieki.