Streszczenie

Psychodermatologia zajmuje się związkami między skórą a psychiką. Leczenie chorych z psychodermatozami wymaga zrozumienia zależności między środowiskiem życia i pracy a zmianami skórnymi. W pracy scharakteryzowano problem napiętnowania społecznego chorych na łuszczycę. Łuszczyca jest przewlekłą nawrotową dermatozą zapalną, która dotyczy 1-3% populacji. W przebiegu choroby zmiany skórne często mają charakter rozległy, powodując zeszpecenie pacjentów. Łuszczyca należy do społecznie wykluczających stygmatów. Stygmatyzacja jest częstym zjawiskiem, z którym muszą się zmagać osoby chorujące na choroby przewlekłe. Przedstawiono podstawowe założenia teoretyczne koncepcji stygmatyzacji. Stygmatyzacja ma miejsce wtedy, gdy współwystępują: etykietowanie, stereotypizacja, oddzielenie, reakcje emocjonalne, utrata statusu społecznego i dyskryminacja. Odczucie napiętnowania wciąż towarzyszy chorym, oddziałując na ich życie rodzinne, społeczne i zawodowe. Napiętnowanie społeczne i dyskryminacja osób chorych na łuszczycę jest popularnym problemem. Obecność choroby przewlekłej i towarzyszących jej widocznych zmian skórnych znacząco wpływała na funkcjonowanie psychospołeczne chorych, przyczyniała się do ograniczenia kontaktów społecznych i pogorszenia ich sytuacji socjalno-bytowej. Stale poszukuje się nowych metod leczenia, które mogłyby zredukować ogromny niekorzystny wpływ łuszczycy na stan psychiczny pacjentów. Uwzględnienie społecznego kontekstu łuszczycy jest niezbędne do skutecznego jej leczenia.