Streszczenie

Relacja lekarz-pacjent jest jednym z najważniejszych elementów efektywnego procesu terapeutycznego. Jakość kontaktu pomiędzy chorym a osobą leczącą, sposób przekazywania ważnych informacji, odpowiedni dobór słów, ilość czasu poświęcona choremu, a także cała niewerbalna strona komunikatu skierowanego do chorego mają istotne znaczenie w procesie zdrowienia. Wysoki wskaźnik rozpowszechnienia chorób przewlekłych, zmiany świadomości społeczeństw i rosnące koszty powodują koniczność poszukiwania nowych modeli opieki zdrowotnej, w których kształtowanie komunikacji lekarz-pacjent spełnia istotną rolę w leczeniu i stopniu zadowolenia obu stron. Celem pracy jest omówienie komunikacji lekarza z pacjentem. Przekaz informacji pacjentowi powinien być ukierunkowany i dostosowany do specyfi cznej populacji chorych i indywidualnego człowieka. Znajomość chorób, z ich dużym zróżnicowaniem oraz życiowych problemów chorego, stanowi podstawę optymalnych wyników leczenia i zadowolenia pacjenta. Tworzenie właściwych relacji lekarz-pacjent rozpoczyna się od przekazywania informacji o rozpoznaniu, leczeniu i rokowaniu. Doświadczenia własne i badania naukowe wskazują, że powodzenie w leczeniu wynika z wiedzy lekarza i chorego. Stąd w modelach opieki medycznej podnoszenie wiedzy lekarza oraz upowszechnienie wiedzy wśród pacjentów i w społeczeństwie jest warunkiem poprawy opieki nad chorym. Nieodłączną cechą tworzenia właściwych relacji lekarz-pacjent jest bioetyka, która stanowi ważny element powodzenia terapeutycznego.