Streszczenie

System ochrony zdrowia w Polsce od wielu lat boryka się z tymi samymi problemami, takimi jak: niedofinansowanie personelu, zadłużanie się szpitali, limitowanie dostępu do świadczeń medycznych, długie kolejki oczekujących na leczenie, korupcja a także dekapitalizacja infrastruktury technicznej. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest dysonans pomiędzy wielkością nakładów finansowych przeznaczonych na opłacenie usług medycznych a ich ilością, jaka za te ograniczone zasoby powinna być zrealizowana. W związku z tym najlepszym rozwiązaniem takiej sytuacji (bazując na doświadczeniach innych państw europejskich) jest wdrożenie koszyka świadczeń gwarantowanych.
Rządy kolejnych kadencji nieustannie pracowały/pracują nad stworzeniem koszyka świadczeń zdrowotnych. Z przykrością należy jednak stwierdzić, iż stopień uzależnienia tych zmian od politycznych uwarunkowań jest na tyle znaczący, że nie pozwala na fi nalizowanie wielu zainicjowanych, mających niejednokrotnie merytoryczne oraz praktyczne uzasadnienie działań.
Dobrym znakiem wydaje się być wdrożenie nowego narzędzia rozliczania lecznictwa szpitalnego – systemu Jednorodnych Grup Pacjentów (JGP), który umożliwia rejestrowanie i opis procesu leczniczego zarówno w wymiarze klinicznym jak i w kategoriach kosztowych ułatwiając określenie rzeczywistych kosztów procedur medycznych.
Zamierzeniem pracy jest ukazanie stanu zaawansowania działań mających na celu implementację do systemu opieki zdrowotnej w Polsce koszyka gwarantowanych świadczeń zdrowotnych oraz podsumowanie kroków w tym zakresie już podjętych.