Celem niniejszej pracy jest wyeksponowanie zmian, jakie dokonywały się na przestrzeni 9-letniego horyzontu czasowego, tj. w latach 1999-2007, w obszarze formy procesu kontraktowania, konceptualizacji (uszczegółowienia) kontraktowanego produktu w zakresie ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych oraz jego wyceny i ustalania wartości pieniężnej, przysługującej kontrahentowi z tytułu realizacji umowy.

1 stycznia 1999 roku weszła w życie reforma polskiego systemu opieki zdrowotnej, wdrażana na podstawie ustawy z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Realizatorami reformy stało się z mocy ustawy 17 Kas Chorych, których działalność miał monitorować Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych. Ustawa o puz dokonała zrównania podmiotów niepublicznych z publicznymi, umożliwiając im udział w rywalizacji o kontrakty z Kasami Chorych, a następnie NFZ. Kontrakty miały być zawierane w trybie negocjacyjnym, po wcześniejszym przeprowadzeniu konkursu ofert. Konkursy ofert miały doprowadzić do zaistnienia rzeczywistego rynku usług medycznych, co w konsekwencji miało prowadzić do rozwijania się najlepszych podmiotów i sprzyjać ich stabilizacji na rynku, natomiast jednostki niespełniające oczekiwań pacjentów oraz płatnika miały być eliminowane z rynku. Stabilizacja taka mogła sprzyjać inwestowaniu zarówno w kapitał danej jednostki ochrony zdrowia, jak i w jej kapitał ludzki.

Sposób kontraktowania świadczeń w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej, a następnie w ambulatoryjnych świadczeniach specjalistycznych, zmieniał się w niewielkim stopniu wraz z wprowadzaniem kolejnych reform sektora ochrony zdrowia. Wyraźnym zmianom uległy natomiast warunki udzielania świadczeń i sposób kwalifi kacji porad. Mimo wielu nieprawidłowości, wprowadzenie kontraktowania świadczeń zdrowotnych było pozytywnym krokiem ku poprawie funkcjonowania tego obszaru opieki zdrowotnej w naszym kraju.