Celem pracy jest przedstawienie problemów dotyczących stanu zdrowia osób „pracujących głosem” w aspekcie związanym z kodeksem pracy i orzecznictwem rentowym. Przewlekła choroba narządu głosu stała się w Polsce chorobą zawodową w roku 1974, a obecnie jest najczęściej stwierdzaną chorobą zawodową, aczkolwiek od roku 1999 obserwuje się spadek liczby zachorowań. Po rozpoznaniu i stwierdzeniu, osoba poszkodowana ma prawo do odszkodowania oraz ewentualnej renty z tytułu niezdolności do pracy. Istniejące problemy orzecznicze: brak jednoznacznych kryteriów ustalania uszczerbku na zdrowiu i niezdolności do pracy, brak jednoznacznych kryteriów kwalifi kowania do pracy (potencjalne przekwalifi kowanie zawodowe, zdolność do pracy u osób z orzeczonym prawem do renty lub bez niego, nadal niezadowalająca diagnostyka przed kwalifi kacją do zawodu z narażeniem narządu głosu i przed podjęciem pierwszej pracy oraz inne. Istnieje potrzeba kompleksowego opracowania zasad opieki profi laktycznej z uwzględnieniem szkodliwego wpływu pracy na zdrowie pracujących głosem.