Wstęp. W ostatnim czasie zmienia się pojmowanie sprawności fi zycznej. Następuje odejście od ujmowania sprawności jako wyłącznie efektów motorycznych, wiążąc to pojęcie coraz bardziej z takim funkcjonowaniem ustroju, który byłby możliwie bliski dobrostanowi. Współczesna sedenteryjność stylu życia i jej efekt – spadek możliwości adaptacyjnych ustroju – wymagają środków kompensacyjnych w postaci zwiększonej aktywności ruchowej. Coraz powszechniejszy jest pogląd, że najefektywniejszym środkiem w realizacji potrzeb biologicznych ustroju jest aktywność ruchowa o charakterze sportowym.

Cel pracy. Celem pracy było określenie wpływu systematycznej aktywności ruchowej o charakterze sportowym na poziom sprawności, pojmowanej według H-RF, mężczyzn – mieszkańców Górnego Śląska.

Materiał i metody. Zbadano 175 mężczyzn w wieku 30-60 lat. Badania objęły pomiary morfologiczne i testy czynnościowe, których dobór był zgodny z przyjętym podejściem koncepcyjnym do sprawności. Wykonano pomiary: tętna spoczynkowego, masy ciała, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej, obwodów talii i bioder. Testy motoryczne dotyczyły oceny poziomu wydolności, gibkości, siły mięśniowej oraz wybranych zdolności koordynacyjnych. Jako zmienną różnicującą badanych przyjęto systematyczną aktywność ruchową w wymiarze minimum raz w tygodniu, przez jedną godzinę.

Wyniki. Odnotowano różnice istotne statystycznie w zakresie większości badanych parametrów na korzyść osób aktywnych ruchowo. Różnice te dotyczyły tętna spoczynkowego, zawartości procentowej tkanki tłuszczowej, wskaźnika WHR, wydolności tlenowej, gibkości, wybranych parametrów siłowych oraz niektórych zdolności koordynacyjnych.

Wnioski. Aktywność ruchowa o charakterze sportowym – jako element stylu życia wydaje się być czynnikiem decydującym o poziomie sprawności ukierunkowanej na zdrowie. Ponieważ pojęcie sprawności dotyczy stanu, aktywności – procesu, z punktu widzenia profi laktyki zdrowotnej pożądane wydaje się być promowanie pojęcia aktywności ukierunkowanej na zdrowie.